Lidia in Senegal: 3 oktober 2016

3 oktober 2016

Koekoek!

Week drie is  reeds  begonnen. Ik heb de laatste dagen veel patiënten mogen zien, en de relais begeleid om deze kinderen zo goed mogelijk te behandelen. Ik had in het begin wat schrik om als niet-getrouwde, kinderloze jonge bleekscheet (laag in aanzien dus) het woord te nemen. Maar ik moet zeggen – ze nemen mijn raad toch heel goed op en blijken dit echt te appreciëren. Ook probeer ik met hand en tand en in mijn beste Frans tips&trics te geven aan de ouders. ’s Middags mag ik altijd mee-eten bij Anna, tiùp dín, elke dag opnieuw, maar wel overheerlijk. Allemaal samen op de grond – uit ene kom eten. Ik vind het best gezellig hier!

Ook heb ik met de relais een vergadering gehad en onze dromen, ideeën en frustraties met elkaar gedeeld. Een hele boel leuke initiatieven kwamen boven water en ik zal deze bespreken met het team Plan Bobath in het thuisfront.

Ik heb mezelf ook enkele taakjes opgesteld: ik vind het belangrijk dat de relais weten wat ze zien, wat ze willen bereiken en hoe ze dit willen bereiken – dus vraag er continu achter – ook al leggen ze uit zichzelf al heel veel uit. Ik ben ook een activiteitenboekje aan het maken met juist – fout oefeningen om dit op het einde van de rit met hun te bespreken. Ik wil ook helpen bij het materiële aspect, zodat elk kind de nodige orthopedische materialen ter beschikking heeft thuis. Therapeutisch materiaal en spelmateriaal voorzien om creatiever te zijn in de therapie en het kind op de beste manier te stimuleren – is een ander doel voor mezelf.

Beetje bij beetje word ik meer Afrikaans. Om te beginnen bij mijn eetgewoonte: ’s morgens een gans stokbrood gevuld met ajuinen en macaroni. ’s Middags dan tiup din (rijst met vis en kruidenkwakjes) met een tasje suiker met thee achteraf en ’s avonds gefrituurde bananen, pastinaak of beignets (ja oliebollen – zo’n 2x/week). Echt gezond kan je het dus niet noemen, maar zolang mijn maag niet protesteert, protesteer ik ook niet. Ook mijn kleurtje begint wat meer Afrikaans te worden – alleen mijn gezicht, armen en hals dan toch – hoewel ik me nog steeds een lantaarnpaal voel als ik in het donker door de straten wandel. Ook mijn Frans en Wolof gaat vloeiender en kan ik échte gesprekken met mensen voeren. Mijn avonden vul ik vooral met hilarische gesprekken met Gloria, mijn maatje hier, over polygamie, de status en functie van een vrouw, het huwelijk, rituelen, religie,  etc.

Zoals jullie kunnen lezen gaat alles goed hier! Hoe gaat het met jou?

Liefs, Lidia

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s