Iris in Tanzania (1)

Jambo!

Vandaag was onze eerste dag stage. We hadden alle twee niet zo goed geslapen, misschien toch een beetje zenuwachtig? Om 8 uur deze morgen werden we verwacht in een gebouw. We waren mooi op tijd en zagen de andere mensen aan komen. Het was een bijeenkomst van alle studenten verpleegkunde die begonnen met hun stage. Alleen zagen we geen blanke mensen aankomen.
De deuren gingen open en we kwamen in een aula terecht. We wilden ongeveer in het midden gaan zitten, maar iedereen ging achter ons zitten. Het leek alsof ze in een cirkel rond ons gingen zitten en niet dichtbij ons durfden te komen. Enkele verpleegsters in lange witte kleedjes zaten van voor en er begon een presentatie over het humaan papiloma virus. Het leek alsof we in een gewone les zaten en vroegen ons af of we wel juist waren. Na de presentatie zei de verpleegster plots: “We have two visitors from Belgium and they will introduce them self.” De verpleegster kwam met de micro naar ons toe en daar stonden we dan… Voor een hele aula hebben we ons voorgesteld en we kregen een luid applaus!
De andere studenten verlieten de aula en gingen naar hun afdeling. Wij wisten nog niet waar we stonden. Uiteindelijk staan we voor 2 twee weken op “the emergency” of de spoed.

iris

Als eerste op de spoed kregen we een rondleiding. Het leek dat er wel enige structuur aanwezig was. De spoed is één grote ruimte met enkele gordijnen die de kamers afsluiten van elkaar. Gordijntje na gordijntje kwamen we uiteindelijk uit bij een dood lichaam onder een laken. Hij lag daar al van deze nacht. We hadden ons toch wel even verschrokken en hadden niet verwacht dat dit achter het laatste gordijn zou liggen. We vroegen wanneer ze het lichaam zouden komen halen, maar dat kon nog even duren.
Na de rondleiding liepen we een beetje verloren. Er waren veel studenten aanwezig, maar enkel wij waren verpleegkundigen. De andere studenten, artsen in opleiding, stonden allemaal rond éénzelfde patiënt. Al van ver konden ook wij zien dat het niet zo goed ging met de patiënt. Hij kon heel moeilijk ademen en leek niet helemaal bij bewustzijn . 3 van de studenten geneeskunde slapen in hetzelfde huisje als wij. We vroegen aan één van hun wat de patiënt had zodat we konden meevolgen. Hij had een sepsis, een pneumonie en hartfalen. Hij zou geïntubeerd worden en overgebracht naar de intensive care. Op dat moment waren ze aan het wachten op de dokter om te intuberen. Zo een anderhalf later was eindelijk de dokter daar en kon de intubatie starten. 3 Tanzaniaanse dokters maakten alles gereed, maar bleven maar discussiëren. Uiteindelijk heeft de hele procedure een uur geduurd.
Normaal krijgt een patiënt bij een intubatie 3 soorten medicatie: een pijnstiller, een spierverslapper en slaapmedicatie. Deze patiënt kreeg enkel pijnmedicatie. Tijdens het plaatsen werkte hij tegen en zijn ademhaling was nog steeds hetzelfde. De dokter begon te balloneren, maar helemaal niet samen met de patiënt. Je hoorde hem piepen en kreunen en tranen liepen over zijn wangen.

Lees Iris haar verhaal verder op haar persoonlijke blogpagina.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s