Verbindend Woestijnproject 3: Het verhaal van Bianca

Bij het schrijven van dit verslag heb ik toch stilgestaan hoe ik hier en nu ben, wat ik tegenwoordig doe en wat ik leuk vind. Dat is dan toch een beetje spiritueel?

Bianca en Annelies

Op 13 september 2018 ben ik voor het eerst meegegaan op spirituele wandeling. Ik wist niet wat me te wachten stond dus ik heb het op me af laten komen.

Die ochtend had ik in mijn gedachten dat we gewoon gingen wandelen en dat ik één van de mensen die mee naar Marokko gaat, ging leren kennen. Ik had gewoon gedacht dat we gingen werken aan onze conditie omdat in Marokko enkele kilometers per dag gaan wandelen.

Deze wandeling werd begeleid door Juan. Het verliep niet allemaal als ik had gedacht. Een spirituele wandeling is meer als gewoon wandelen. Annelies en ik moesten elkaar leren kennen. Dit niet alleen aan de hand van enkele vragen aan elkaar stellen maar we moesten direct open zijn tegen elkaar. Ik als Maatschappelijk Werker in spé weet dat het fijn is als een “cliënt” open is en direct veel over zijn/haar leven verteld. Dit was zo bij Annelies. Ze vertelde me haar interesse, waar ze werkt,… Ze vertelde me ook haar rugzak die ze draagt en daar ben ik even van geschrokken. Ik merkte dat ik een veel lichtere rugzak heb als haar. En na alles vind ik haar een sterk meisje! Ze was positief over vele dingen en dat vind ik echt mooi!

De spirituele oefeningen brachten Annelies echt tot rust. Je zag het helemaal aan haar. Bij mij was dat iets heel anders…

Ik ben helemaal niet spiritueel aangelegd. Mijn leven is zo druk en gepland waardoor ik nooit tijd neem om na te denken. Zelf kies ik er voor om 3 jobs te hebben omdat ik het leuke jobs vind. Daarom had ik het moeilijk om een kwartier lang stil te staan in een bos. In mijn hoofd ging het “Is het kwartier bijna om”.

Een paar keer per jaar neem ik tijd voor mezelf en ga ik op reis. Dat is mijn manier om rust te vinden. Ik geniet ook van de kleine dingen in het leven, gewoon eens op bezoek gaan bij familie/vrienden of naar de markt gaan met mijn ouders. Dat zijn dingen die me gelukkig maken.

Bij het schrijven van dit verslag heb ik toch stilgestaan hoe ik hier en nu ben, wat ik tegenwoordig doe en wat ik leuk vind. Dat is dan toch een beetje spiritueel?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s