Silke in Francistown

April 2018

Rond deze tijd waren de selectiegesprekken voor internationalisering al voorbij. Vol nieuwsgierigheid en enthousiasme kregen we enkele weken later de bevestiging dat we op buitenlandse stage mochten naar Francistown. Het aftellen en in orde maken van alles kon dus beginnen! We werden met drie geselecteerd voor deze kans in Francistown. Natalie kende ik al, zij zat in mijn klas en Evy kende ik niet, maar haar zou ik zeker nog leren kennen!

Silke1

Mei 2018 – februari 2019

We hadden natuurlijk nog veel voor te bereiden voor we konden vertrekken.

Zo hebben we als groepje en met Liesje, die op internationalisering naar Londen zou gaan, meegedaan aan de Begenkers. Dit project ging over ondernemerschap, wij wilden een project uitwerken waarbij we kleertjes voor prematuren in Francistown wilden laten maken en hier verkopen. Dit om de stedenband die Francistown met Genk heeft mee te versterken. Dit hebben we vanaf het begin moeten doen en op het einde hebben we zelf moeten pitchen voor een jury. Dit was heel spannend en uiteindelijk hadden we zelfs de tweede prijs gewonnen.

Ook hebben we connecting worlds gevolgd waarbij we het rond vooroordelen en cultuurschokken gehad.

Voor de rest moesten we nog wel wat administratie in orde brengen, zoals: inentingen, malaria medicatie, vliegtuigtickets,…

Silke2

24 februari 2019

Vandaag is het zover! Lang hebben we hier naar afgeteld… toch is het een beetje dubbel, acht weken weg is niet niks, ik had een beetje bang  voor heimwee. Een andere cultuur, een ander voedingspatroon, een andere indeling van gezondheidszorg,… er zou veel zijn waaraan ik mij moest aan passen, maar volle goede moed zou ik dit doen omdat het een avontuur zou zijn en ik wist dat dit zou gebeuren.

Aan de luchthaven hadden we alle drie afgesproken om het afscheid zo kort mogelijk te houden, omdat dit het gemakkelijkste zou zijn voor iedereen.

25 februari – 7 april 2019

Silke3

Goed en wel aangekomen na een lange vlucht keken we er naar uit om iedereen te ontmoeten en onze bagage te kunnen uitpakken in onze thuisbasis voor de komende acht weken.

We verbleven in “the institute of health science Francistown”. Dit was een school voor verpleegkunde en vroedkunde studenten. zij verbleven hier ook en werden net zoals ons voorzien van drie maaltijden per dag. We kregen twee persoonskamers en werden even wegwijs gemaakt op de campus, waarbij we ineens de vier vroedkundestudenten ook vanuit UCLL leerden kennen. Zij waren al een week eerder aangekomen en zouden ook drie weken langer blijven als ons.

De volgende dag zouden we al verschillende mensen ontmoeten en eens rond gaan op de stage plaatsen. Ook onze stagerooster kregen we en zo zagen we dat onze eerste stage plaats Donga clinic was.

De Donga clinic is een kleinere voorziening waar mensen voor verschillende dingen terecht kunnen, dit zijn vaak wondzorgen of controles bij de dokter, medicatie, … . Hier hebben we afgewisseld op de verschillende afdelingen. Zo zijn we meegegaan met de ziekenwagen en hebben we zowel meegedraaid op de diabetisch afdeling als op de wondzorg afdeling. Hier merkte ik al meteen dat de middelen beperkter waren als we in België gewoon zijn.

Na de Donga clinic zijn we naar het Nyangabwe hospital gegaan. Daar heb ik stage gelopen op spoedgevallen, intensieve zorgen en NICU.

We hebben veel verschillen gezien met de gezondheidszorg in Francistown en de gezondheidszorg in België. Veel dingen waarvan we onder de indruk waren, bijvoorbeeld dat ze heel creatief zijn. Zo maken ze van een kapstok een infuusstaander. Maar ook verschillende dingen waarbij we kritisch zijn geweest en voor ons zelf moesten uitmaken wat we daarvan vonden.

Om tijdens onze vrije tijd wat van de cultuur te zien zijn we een trouw en een kerkdienst gaan bijwonen.

Ik vond het mooie aan de cultuur dat iedereen verbonden is met elkaar, je bent altijd welkom en iedereen helpt iedereen. Zeker iets dat in België ook meer mag gebeuren naar mijn mening. Je voelde je echt door iedereen welkom aangezien iedereen hallo, of daar is het ‘dumela’, zeggen tegen anderen.

Silke4

10 april – 14 april

Onze stageperiode is gedaan, tijd dus om wat meer van Botswana te zien. Samen met de vroedkundestudenten zijn we enkele dagen naar Kasane getrokken. Daar hebben we een game drive, een boat cruise en een dagtrip naar de Victoria Falls gedaan. Adembenemende natuur dus. Iets wat je niet veel in je leven doet dus hebben we er extra hard van genoten.

Toch wisten we dat het einde van onze periode in Botswana eindigde en dit voelde heel dubbel aan voor mij. Ik was klaar om naar huis te gaan, want dit had ik hard gemist. Maar het was toch een unieke ervaring geweest.

Ik was iedereen heel dankbaar, de verpleegkundigen op de afdelingen, de matron die voor ons zorgden, al het campus personeel, meneer Madondo, waarvoor we nooit teveel waren en als we een vraag hadden altijd bij terecht konden. Het afscheid hier was dus ook een beetje moeilijk.

+/- twee weken na terugkomst

Nu pas begint het door te dringen wat we eigenlijk allemaal gedaan hebben. Dat het een ervaring is die we niet meer zullen vergeten en dat we er nog vaak aan zullen terug moeten denken. Ik heb er veel van geleerd voor mij als persoon zelf maar ook als toekomstige verpleegkundige.

Silke5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s