Leerlingen SJIB in Rwanda (1)

Met 15 leerlingen en leerkrachten van het Sint Jozefinstituut Bokrijk trokken we richting Rwanda voor een inleefreis. Met als eindbestemming: het landbouwproject  Kisaro, dat werd opgericht door de Genkse broeder Cyriel.

Vrijdag 28 juni

Het is bijna zover! Na maanden plannen, overleggen en spullen inzamelen staat ons groot avontuur voor de deur. Eerst nog het oudercontact en een korte nacht.

Zaterdag 29 juni

IMG_20190629_210251
3.30u en klaar om te vertrekken!

3.30u. Kort was de nacht inderdaad, maar de goesting is groot, dus zijn de meesten onder ons toch klaarwakker. Met z’n vijftienen, vergezeld door ouders, geliefden en Marc Scheepers (conciërge) verzamelen we voor de schoolpoort en wachten we op de taxi’s. Ook Tamara, de mama van Tim rijdt  mee richting Düsseldorf.

In Düsseldorf blijkt de 31ste valies 200 euro extra te kosten, maar we overtuigen de dame van de incheckbalie om ze gratis te mogen meenemen voor het goede doel. Cato Boelen leert bij de security check dat schaartjes niet in de handbagage mogen en kijkt met spanning uit naar haar eerste vlucht. Bij de landing in Amsterdam (tussenstop) besluit ze dat vliegen best tof is, en ze dat zeker nog zal doen. Lang moet ze niet wachten; even later stijgen we op naar Kigali. Bij het ophalen van de bagage leert Rudi Boelen ons dat sommige valiezen gemarkeerd worden met een rood stickertje als markering voor extra controle. Deze verwijderen we snel en ongezien zodat we vlotjes de luchthaven uitrollen, recht in de open armen van Gerard Moerman en Evariste Safari.

Door een open raampje hijsen we de valiezen in zo een typisch Rwandees busje. We geraken er nipt in. Volgeladen doorkruisen we in het donker Kigali en doen onze eerste indrukken op. Eenmaal we de stad uitrijden, komen ons aardse geuren en een zweem van Jasmijn tegemoet. In het busje wordt volop gebabbeld en als Julie via haar gsm populaire liedjes afspeelt, wordt er volop gezongen. De sfeer zit erin! Op het CPPA nog even een paar extra muskietennetten ophangen, spinnen vangen en snurken maar.

CPPA staat voor Centre de Perfectionnement et de Promotion Agricole. Meer info over het project Kisaro in Rwanda vind je op hun website.

Zondag 30 juni

Peter is het hyperventileren nabij; onder de douche blijkt het water ijskoud te zijn. Meteen wakker! Aan het ontbijt in de eetkamer krijgen we van Gerard een eerste briefing over het nakende contact met de lokale bevolking. “Laat ze niet te dicht komen, ze zouden u kunnen opeten!” zegt hij met een knipoog een en lach. Samen met enkele locals vertrekken we met de Jeep en een bestelwagen naar de misviering van 10u. in de buurt van Miyove/Rusasa. Hier vangt het verhaal “pech onderweg” aan: de versnellingsbak van de Jeep raakt halverwege de rit stuk, dus moet iedereen (21 personen) dan maar in de bestelwagen. Een rijdende sardienenblik is er niets tegen. Ook dit is Afrika!

Bij aankomst aan de kerk werden we bedolven onder de nieuwsgierige blikken van de lokale bevolking. Nu wordt duidelijk wat Gerard met zijn opmerking bedoelde; het volk komt duidelijk geïnteresseerd op ons af en de ontvangst is overweldigend, maar warm.  Anders dan bij ons zat de kerk eivol. Iedereen weer gezellig op elkaar gepropt, twee uur lang, waarvan minstens de helft van de tijd enthousiast gezongen, geklapt of gedanst werd.

IMG_2813
Eucharistieviering

In de namiddag verkenden we het CPPA, dat met zijn vele afdelingen (landbouw, varkenskwekerij, slachterij, graanmolen, bakkerij, houtzagerij en metaalafdeling) duidelijk zelf bedruipend is. In de namiddag voert Gerard ons over het terrein van de CPPA met de Jeep, een avontuur op zich! De steile hellingen en dalingen en hobbelige staat van de wegen zorgden meermaals voor gegil en weesgegroetjes. Wat zeker zo lang zal bijblijven zijn de verhalen van enkele mensen in de kleine pachthoeves. Zo stopten we bij de hoeve van een koppel waarvan zowel man als vrouw doofstom waren. Ze hadden onlangs samen een kind gekregen, maar konden niet samenwonen omdat ze omwille van hun beperkingen niet in werk en onderkomen konden voorzien. Het CPPA bood hen de pachthoeve aan voor 10 jaar zodat ze genoeg inkomen zouden kunnen verwerven om later een eigen stuk grond te kopen. Ze zijn momenteel dolgelukkig samen. Hartverwarmend!

We maken verder kennis met Jean-Claude en Fiston, twee jongens van ongeveer 16 jaar die ons vaak zullen bijstaan in de keuken. Deze avond maken zij het eten.

’s Avonds bezoeken we het centrum van Kisaro. We krijgen een horde nieuwsgierige bewoners achter ons aan. We beoefenen onze eerste woordjes in het KinyaRwanda: “Mwaramutse/Goede dag” en “Amakuru?/ Hoe gaat het?”, gevolgd door “Mimesa/ Met mij goed.” De markt blijkt een grasveldje te zijn waar lokale boeren hun waar op een dekentje uitstallen. Vervolgens doen we een terrasje. Weerom worden we omringd door tientallen mensen die willen zien hoe wij dat doen. Dat dit voor ons spotgoedkoop is en voor hen peperduur, doet ons beseffen dat, zonder het te willen, wij toch een beetje die rijke westerse toerist zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s