Leerlingen SJIB in Rwanda (3)

Woensdag 3 juli

We maken een “inleef”-reis, dus mogen we aan de lijve ondervinden dat aardappelen rooien met een riek, sorgo oogsten met sikkel en machete hard labeur is. Voor een uurtje valt dit nog best mee, maar voor een hele dag onder de blakende zon, … Respect voor wie zo de boterham verdient. De dagarbeiders kijken ons eerst met enig ongeloof en scepsis aan, maar waarderen wel dat we samen met hen de handen uit de mouwen steken. Leonidas, de ploegbaas, zorgt ervoor dat we weten hoe het moet.

Handen uit de mouwen

In de namiddag bezoeken we de centre de santé van Kisaro. Ook hier hebben we interessante gesprekken met de verplegers over Rwanda en België. Ze willen weten wat we studeren en wat onze indrukken van Rwanda zijn. Je merkt goed dat ze zelf hogere studies gevolgd hebben en de wereld goed kennen.

We sluiten de dag af met een gezellig terrasje en een rondje Weerwolven. We willen ’s avonds nog een lunchpakket samenstellen voor de volgende dag, we denken aan omelet tussen de boterham. Gerard vraagt een kennis van hem om voor ons 30 eieren te gaan kopen. En hoewel de winkeltjes op 50m liggen, keert hij pas anderhalf uur later terug. In het centrum van Kisaro bleken geen 30 eieren te vinden, dus moest hij de boerderijtjes afgaan. En zo wordt nog maar eens duidelijk dat wat wij vanzelfsprekend vinden, dat hier niet is.

Donderdag 4 juli

Veel arbeiders van het CPPA wonen in Rumuli, sommigen zelfs in Sayo. Wij stappen vandaag de weg die zij afleggen om tot besef te komen van de inspanning die zij dagelijks leveren. Wij konden rekenen op een stevig ontbijt, maar de gemiddelde Rwandees houdt het ’s ochtend op een “chai”, een kopje thee. We worden gegidst door Theo en Jean-Paul, twee locals die ook op het centrum werken. Jean-Paul vertelt dat hij studeert voor ingenieur aan de unief. Onderweg brengen we een bezoek aan het ouderlijk huis van Theo, waar we uitrusten op rieten matten. De tocht levert ons mooie vergezichten op, vele enthousiaste en nieuwsgierige blikken en een aantal ‘fans’ die ons een tijdje volgen.

Voettocht naar het centrum

In Sayo vervoegt Gerard ons met een bak frisdrank en bezoeken we de kerk die gebouwd is door het CPPA. Gerard heeft nog meer nieuws: de burgemeester van Kisaro verwacht ons op de festiviteiten ter ere van het einde van de genocide. Een beetje de nationale feestdag van Rwanda.

Als we toekomen zijn we overweldigd door de mensenmassa die zich heeft verzameld op het hellende marktplein. We worden door de massa geleid en krijgen een speciale plaats naast, tussen en voor de hoogwaardigheidsbekleders van Kisaro en omstreken. Tegenover ons zitten de mensen per wijk op de grond en luisteren naar de speeches van de burgemeester, telkens gevolgd door handgeklap en gejuich. Dat is ook sterk het geval wanneer Gerard namens het CPPA een officiële erkenning krijgt overhandigd. Het centrum wordt geloofd om haar opleidingen, de constructie van huizen, water citernes, scholen, kerken en de bijzondere aandacht voor de minderbedeelden. Gerard en het Centrum, opgericht door broeder Cyriel zijn hier duidelijk enorm geliefd. “Dit is de eerste keer dat de overheid ons officieel erkent en in de bloemen zet”: vertelt een duidelijk geëmotioneerde Gerard. Het feest wordt afgesloten met traditionele dans, waar ook wij (vooral Rudi) aan meedoen.

Festiviteiten ter ere van het einde van de genocide

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s