Corona in de wereld: nieuws uit Gahate-Nepal

Zo’n 14-tal dagen geleden heeft Nepal stapsgewijs zijn grenzen gesloten voor toeristen en inkomend personenverkeer. Op dat tijdstip waren een vijftal corona besmettingen vastgesteld bij Nepalezen die terugkwamen uit het buitenland. Gaandeweg werd het luchtverkeer stilgelegd (blijft zo tot 30 april) en werden trekkers en toeristen geëvacueerd. Vandaag stuurde Thsering, onze vertrouwde Sherpa, die recent een klein trekkingsbureau heeft uitgebouwd, ons het volgende bericht

“It’s a very difficult time here in nepal  this year I don’t have any trek because of the virus lockdown” (we beleven hier een moeilijke tijd in Nepal, dit jaar kan ik geen enkele trekking organiseren wegens de lockdown)!

Aan Manoj, die als ingenieur werkt aan de bouw van de dam (waterkrachtcentrale) in Num, is door zijn Indische werkgever gevraagd om, uit vrees voor besmetting, tot de crisis voorbij is permanent op de werksite te verblijven. Hoewel zijn thuis slechts enkele kilometer verder ligt, bewoont hij nu, samen met zijn kersverse bruid Puja, één van de huizen die hij zelf heeft ontworpen voor de Indische stafleden van de onderneming.

Nepal heeft dus, in navolging van de Westerse landen, een strenge quarantaine maatregel genomen, iets wat op zijn zachts gezegd weinig zin heeft: in Kathmandu leven immers twee miljoen mensen op elkaar gepakt. Op enkele vierkante meter wonen tien, twaalf mensen samen, dicht bijeen in steegjes en pleintjes. De meesten van die mensen leven van dag tot dag: wat ze die dag verdienen, vaak via het toerisme (dat er nu niet is) houdt hen en hun gezin in leven. Dit wordt hen momenteel door deze maatregel onmogelijk gemaakt.  Ze moeten binnen blijven en daar wordt – de Nepalese politie kennende – met vaak niet zo zachtzinnige methodes de hand aan gehouden. In de krant The Kathmandu Post van 6 april stond:

“De regering beseft nog altijd niet wat van de uitgebreide lockdown de gevolgen zijn voor de mensen. Hoe moeten de gewone mensen in leven blijven? Zullen ze daarvoor een oplossing bieden? Wie zal de verantwoordelijkheid nemen voor de mensen die sterven van honger, vooral die mensen die gewoonlijk de hele dag moeten werken om het nodige voedsel te kunnen kopen zodat ze ’s avonds kunnen eten?”

Momenteel ligt de hoofdstad, waar het normaal krioelt van het leven, er in elk geval troosteloos en verlaten bij.

In het binnenland is de situatie weer helemaal anders. De dorpen liggen meestal een hele afstand van elkaar. De genomen maatregelen zullen sowieso niet opgevolgd worden want om te overleven dient iedereen die een lapje grond heeft, dit verder te bewerken. De scholen zijn er wel gesloten maar de mensen leven heel dicht bij elkaar en zijn heel lichamelijk in de omgang. Social distancing is een onbekend en onbestaand begrip in hun cultuur.

Indien het er ooit tot een echte uitbraak komt zijn de gevolgen niet te overzien! In Nepal zijn er weliswaar goed opgeleide Nepalese artsen en verpleegpersoneel. Alle gangbare medicamenten zijn in Kathmandu voorradig en verkrijgbaar. Daar zijn heel wat ziekenhuizen waar zelfs hartoperaties, niertransplantaties en nierdialyse kunnen plaatsvinden en waar alle moderne therapieën worden aangeboden. Er is dus medische hulp voorhanden.

Maar slechts weinig Nepalezen kunnen dat betalen. Er is geen ziekteverzekering en de Staat kan zijn belofte van gratis gezondheidszorg niet nakomen.

Goede medische zorg is alleen bereikbaar in de Kathmanduvallei. In de weinige en kleine ziekenhuizen in de andere districten is zelden behoorlijke zorgverlening voorhanden.

De Nepalese artsen willen na hun opleiding Kathmandu niet verlaten. Ze genieten liever van de kansen en mogelijkheden die de hoofdstad hen biedt of wijken uit naar de VS, Canada of Engeland. Zo verliest Nepal elk jaar zijn beste artsen. De artsen die er wél blijven werken vaak wel erg hard.

Op veel plaatsen in het binnenland zijn wel een soort medische posten (Gezondheidsposten), maar over het algemeen beschikken die over veel te weinig middelen. Zoals jullie weten probeert Project Gahate-Nepal, samen met heel wat andere projecten daaraan dan ook een bijdrage te leveren door het bezorgen van een degelijke infrastructuur aan die posten, zoals in Gahate zelf en vorig werkjaar in Mangsima.

Door gebrek aan medische infrastructuur sterven in het binnenland ook in niet-coronatijden heel wat mensen aan banale aandoeningen, kinderen op de eerste plaats natuurlijk. Wat zouden dan de gevolgen zijn indien een uitbraak van Covid 19 zich zou voordoen?

Hopelijk – maar dit geldt uiteraard voor elk land en elke natie – wordt Nepal zoveel mogelijk gespaard. Nú al beschikt de bevolking over weinig mogelijkheden en middelen, en zijn de toekomstmogelijkheden van zoveel mensen gehypothekeerd. Hopelijk behoeden de verre afstanden en de ontoegankelijkheid het heuvel- en berggebied van de ergste besmettingen.

We blijven in verbinding met onze mensen daar en houden jullie zeker op de hoogte zodra er meer nieuws is.

Hartelijke groeten,

Comité Gahate-Nepal (Hilde, Viviane, Rik en Werner).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s